Van kindreactie naar volwassen aanwezigheid
Toen hij inlogde voor onze Zoomsessie, zag ik het meteen: zijn blik naar beneden, schouders ingezakt, de adem hoog. De mail van zijn ex had hem geraakt. Niet zozeer boos, maar verdrietig, teneergeslagen. Zoals vaker bij hem keerde de pijl van emotie naar binnen – de boosheid die niet naar buiten kon, werd zelfverwijt.
Hij had nog overwogen de sessie af te zeggen. “Ik heb er nu geen ruimte voor,” zei hij zacht. Maar hij bleef. En dat bleek precies de juiste keuze. Ik nodigde hem uit om te landen. Voeten op de grond, adem in de buik, aandacht bij het zitten. Langzaam kwam er wat ruimte in zijn ademhaling, genoeg om te kunnen voelen wat er speelde.
De boemerang naar binnen
Hij vertelde over de mail. Hoe de woorden bleven hangen, hoe hij zich verantwoordelijk voelde, schuldig bijna. Zijn eerste neiging was om zich terug te trekken, of te denken dat het allemaal aan hem lag. De pijl die eerst naar buiten wees – richting de ander – draaide zich naar binnen. Boosheid werd verdriet. Verdriet werd zelfkritiek.
In plaats van met hem mee te gaan in dat verhaal, nodigde ik hem uit om stil te blijven bij wat er in zijn lichaam gebeurde. Waar voel je dit het sterkst? Hij sloot zijn ogen en wees naar zijn borst, zijn buik. “Het zit vast,” zei hij. “Alsof ik mezelf tegenhoud.”
Het kind dat het goed wilde doen
We bleven daar, zonder oordeel. Onder dat verdriet kwam langzaam een jonger deel van hem naar voren: het kind dat zich klein maakte, dat de spanning probeerde op te lossen door lief te zijn en het goed te doen. Hij zag hoe dat kind zijn boosheid had ingeslikt uit angst om afgewezen te worden. De angst die opkwam toen ik hem uitnodigde de boosheid te voelen, kwam precies daar vandaan.
We namen de tijd om bij dat kind te blijven. Niet analyseren, niet verbeteren — alleen aanwezig zijn. Hij voelde de spanning zakken, de adem verdiepen. Tranen kwamen, daarna rust. “Het is alsof ik hem eindelijk zie,” zei hij. En ik zag hoe zijn houding veranderde: rug rechter, blik opener, adem dieper.
Van angst naar kracht
Pas daarna kon de boosheid weer stromen – niet als agressie, maar als levenskracht. De energie die eerder ingehouden werd, voelde nu stevig, warm, gegrond. Boosheid als natuurlijke kracht van begrenzing en zelfrespect. We spraken over manieren om die energie verder toe te laten in zijn lichaam, zonder dat ze naar iemand gericht hoefde te zijn.
Hij vertelde dat hij thuis een boksbal had. We besloten dat hij daar dit weekend iets mee zou doen. Niet om te ontladen, maar om te oefenen met ruimte innemen. Om te voelen dat kracht en zachtheid samen kunnen bestaan.
Van zelfverwijt naar volwassen aanwezigheid
Aan het einde van de sessie zei hij dat hij zich lichter voelde – alsof er iets van hem afviel. De situatie met zijn ex was niet veranderd, maar hij was weer verbonden met iets diepers in zichzelf: de volwassen man, de berg. Vanuit die plek kon hij alles overzien zonder erin te verdwijnen.
Wat in het begin verdriet en schaamte was, was getransformeerd tot rust en helderheid. Niet door te begrijpen, maar door te voelen. Door aanwezig te blijven bij wat eerst te pijnlijk leek.
Waarom dit werkt
Dit is precies wat ik in mijn werk met Brainspotting en andere lichaamsgerichte methoden steeds weer zie. We hoeven niets te forceren of te analyseren. Door te vertragen en het lichaam te laten spreken, komt vanzelf naar boven wat gezien wil worden. Het zenuwstelsel kalmeert, oude overlevingslagen lossen op, en er ontstaat ruimte voor iets nieuws: stevigheid, eigenheid, kracht.
Of het nu via Zoom is of in dezelfde ruimte – het werkt even diep. Het lichaam reageert op aandacht, niet op afstand. En juist online is het soms makkelijker om jezelf toe te laten, omdat je letterlijk in je eigen ruimte zit.
Zachtheid en precisie
Mensen die bij mij komen, hebben vaak al veel gedaan aan zelfonderzoek. Ze begrijpen zichzelf goed, maar blijven vastlopen in dezelfde patronen. Wat het verschil maakt, is niet méér inzicht, maar de moed om precies dáár te blijven waar het ongemakkelijk wordt.
In dat spanningsveld – tussen zachtheid en precisie, tussen angst en kracht – vindt transformatie plaats. Daar komt iemand thuis in zijn lichaam, in zichzelf, in de realiteit van dit moment.
Wil je weten of dit bij jou past? Op onlinebrainspotting.nl lees je meer over deze manier van werken, of kun je vrijblijvend contact opnemen voor een kennismakingsgesprek.
Lees ook
- De boemerang naar binnen – waarom we onze boosheid zo vaak tegen onszelf keren
Over zelfkritiek, schuldgevoel en hoe zelfcompassie ontstaat als je stopt met vechten tegen jezelf. - Wat je lichaam weet, als woorden tekortschieten
Over de wijsheid van je lichaam, en hoe spanning kan oplossen als je stopt met proberen het te begrijpen.