Soms voel je dat er iets niet klopt, maar in plaats van boos te worden, keer je het tegen jezelf.
Sommige mensen raken niet snel boos. Ze slikken het in, relativeren, willen begrijpen. “Ik wil niet zo zijn als mijn vader.” “Het heeft geen zin om me druk te maken.” Of: “Misschien ligt het aan mij.”
Toch voelen ze diep vanbinnen iets knagen. Spanning in de borst, een brok in de keel, een vermoeidheid die niet past bij wat er feitelijk gebeurde.
Wat er dan vaak speelt, is dat de pijl die eigenlijk naar buiten gericht was – naar iets of iemand die over je grens ging – omkeert en naar binnen schiet. Een boemerang. De energie van boosheid wordt niet geleefd, maar verinnerlijkt als schuld, schaamte of zelfkritiek.
De omkering
Tijdens sessies zie ik het vaak gebeuren: iemand vertelt over een situatie waarin hij zich machteloos voelde. Eerst klinkt het rustig, bijna rationeel. Maar als we wat langer stilstaan bij wat er in het lichaam gebeurt, komt er iets anders boven: een trilling, warmte, tranen.
Het moment dat boosheid voelbaar wordt, volgt bijna automatisch de reflex: “Maar ik had ook wel iets anders kunnen doen.”
Dat is het boemerang-moment. In plaats van kracht te ervaren, komt de energie als zelfverwijt terug. Vaak is dat oud; ooit was het veiliger om het tegen jezelf te keren dan om het te uiten.
Boosheid was gevaarlijk, of leverde afwijzing op. En dus leerde je: liever schuldig voelen dan onveilig.
De beweging terug naar jezelf
Het bevrijdende is dat boosheid zelf niet het probleem is – het is een signaal van je integriteit.
Als die energie weer mag stromen, verandert de toon in het lichaam: de borst opent, de adem verdiept, de ogen worden helder. Niet explosief, maar aanwezig.
In Brainspotting of in de oefening de berg in jou gaan we niet praten over boosheid, maar ruimte maken voor wat het lichaam vasthoudt. Vaak komt er dan een moment waarop iemand voelt: “Het was niet míjn schuld.”
De boemerang valt stil. Er komt compassie, niet als concept maar als lichamelijke ervaring van zachtheid.
Van zelfkritiek naar zelfcompassie
Wanneer de energie van boosheid niet meer naar binnen hoeft, ontstaat vanzelf mildheid.
Zelfcompassie betekent dan niet dat je alles goedpraat, maar dat je de beweging stopt waarin je jezelf voortdurend veroordeelt. Je mag jezelf weer aan jouw kant zetten.
Dat is misschien wel de diepste heling: niet langer vechten tegen wat je voelt, maar het verwelkomen als deel van jouw kracht.
📖 Lees ook
- Als voelen meer oplost dan praten – over de kracht van Brainspotting en lichaamsbewustzijn
Over wat er gebeurt als je stopt met begrijpen en begint met ervaren. - Wat je lichaam weet, als woorden tekortschieten
Over de wijsheid van het lichaam en hoe spanning kan loslaten zonder analyse.