Ze had van alles geprobeerd. Meerdere trajecten, verschillende methodes. Nuttig, maar nooit echt raak.
Bij een van die coaches had ze na een paar sessies het gevoel dat ze hem aan het coachen was. Herkenbaar. Een snel hoofd passeert een cognitieve benadering moeiteloos. Ze begrijpt het, verwerkt het, reageert snel. En er verandert niks in het lijf.
In onze eerste sessie van anderhalf uur gebeurde iets wat al die andere trajecten niet hadden gebracht.
Niet alleen omdat ik haar herken. Het snelle hoofd, de prestatiedrang, het lichaam dat op een gegeven moment zegt: stop. Ik ben haar voorgeweest en heb het doorgewerkt. Daardoor weet ik wat haar systeem nodig heeft, en kan ik het op een manier uitleggen die aankomt.
Maar ook omdat ik vroeg in de sessie het gesprek verliet. Niet het hoofd in, maar het lijf in. En daar gebeurde iets wat ze zelf zo omschreef: “Zo voelde ik me vroeger ook wel eens.”
Ze was iets kwijt. En vond het terug.
Aan het einde zei ze: “Ik lach. Dat is lang geleden.”
Ik schreef het op. Want dit is waarom ik dit werk doe. En ik schreef de hele sessie uit, omdat dit laat zien hoe het er bij mij aan toe gaat.
Lees mijn blog op Substack